Waar de schoen wringt

Amper heb ik mijn versleten rechterschoen, of wat daar nog voor door moet gaan, over de drempel gezet of de blonde verkoopster schiet me aan. Ik weet ook niet waarom ik haar haarkleur hier vermeld, in feite doet het er niet toe, het is natuurlijk allesbehalve mijn bedoeling een stereotiepe schoenverkoopster neer te zetten.
“Kàààààààààn ik je misschien helpen?” Mijn god, ze is nog vrolijk ook. Dat strookt niet met mijn gemoedstoestand. Nou ben ik normaal al niet de grootst denkbare lachebek, als na weken van uitstel het onafstelbare moment is gekomen dat ik mijn van tegenzin doordrongen en verwrongen hoofd moet vertonen in een schoenenwinkel dan doet iedere vrolijk uitgesproken lettergreep mijn tenen krommen. Indien die niet al steken uit de gaten van de resterende stof om mijn voeten. “Nou, ik zoek schoenen. Hebben jullie die?” “Euhm, ja.” Miep Vrolijk kan kennelijk niet lachen om mijn slechte grapje. Dat valt haar ook niet echt kwalijk te nemen.
“Ik zoek iets waarop ik fatsoenlijk kan lopen. Dus geen sandaal, geen hak, geen laars. Geen goudglimmende glamourmuiltjes. Gewoon een sportieve gymp.” Ze denkt even na en wijst dan, “die is leuk,” naar een glimmende laars met een hak. Enig. Het is me duidelijk, ik moet zelf op zoek naar de perfecte schoen tussen deze halve zolen. In een klein onopvallend hoekje zie ik het een en ander naar mijn zin staan. “Heb je deze in maat v…” “Neem me niet kwalijk maar dit zijn mannenschoenen.” Het is me wederom duidelijk, het motto van deze winkel is vrouwen mogen niet comfortabel lopen. Leve de nagel-ingroeiers! Wurm u in enkel-knellers! Breek botten met wolkenkrabber-pumps! Mij niet gezien. Ik kijk nog even rond alsof ik oprecht overweeg lelijke laklaarzen te passen, mompel dan een vlugge “houdoe”, om vervolgens over mijn vieze uitgerekte veters de deur uit te struikelen.
Ik denk terug aan de klasgenote die voor zeven dagen Rome acht paar schoenen had ingepakt. Als het er al geen tien waren. Voor acht paar schoenen moet je minstens acht keer een verkoopster lief gevraagd hebben of ze de linkerschoen er bij wil zoeken voor je. Mínstens. Ik krijg het er plotseling benauwd van, al kan dat ook gewoon komen door de plakkerige weersomstandigheden. Maar om nou voor de airco weer die winkel in te stappen, nee. Ik sla de hoek om, een andere winkel binnen, en weet feilloos het rek te vinden waar ik toch altijd weer bij uit kom. Eigenlijk hoef ik ze niet eens te passen, hooguit even nadenken over de kleur. All Stars zijn fijne schoenen voor mensen die niet van schoenen houden.