Liekerair

Dit is een bekentenis. Begin nou niet bij voorbaat al te lachen vanwege het vermoeden dat hier wel een flauwe grap op zal gaan volgen, als ik zeg dat dit een bekentenis is, neem het dan maar van mij aan. Dit is een ernstige bekentenis. Wat nu gaat volgen zal mijn geloofwaardigheid aantasten, de bezoekersaantallen van Liekerair doen kelderen en wellicht zelfs maken dat ik onder dwang in gedragstherapie moet. Voor mijn eigen bestwil.
   Misschien zouden jullie zo vriendelijk willen zijn het me niet al te zwaar aan te rekenen. Tenslotte heb ik mijn best gedaan om jullie regelmatig op min of meer hoogstaande cultuuruitingen te wijzen: zelfs de meest fanatieke anti-lezer die ik ken – ik zal geen namen noemen maar het is mijn favoriete broertje – heeft zich bijvoorbeeld uiteindelijk gewaagd aan Taal is zeg maar echt mijn ding. Dus wellicht kan deze misstap mij vergeven worden, al begrijp ik dat dat misschien te veel gevraagd is.
   Toch is het wel een vrolijke noot tussen mijn geklaag over kanovaren, kunst in de bibliotheek, kopieerapparaten, zeurende treinreizigers, pionnen op de weg en wat al wel niet meer. De afgelopen tijd kwamen er zelfs klachten binnen over alle irritatie die uit mijn stukken zou spreken, en geloof het of niet, zelfs de spamrobots die een bezoekje komen brengen detecteren de teneur:
    “Aug 6, 2009 at 19:32
lasts much longer; prozac =); buy cheap; %[; prozac”
   Goed. Van uitstel komt geen afstel en ik zal er dan ook maar mee voor de dag komen nu: op vakantie in Spanje ben ik door toedoen van mijn reisgenoten gevallen voor de charmes en muzikale kwaliteiten van de ons allen via tv bekende, zonnebankgebruinde gele zwembroekdrager Dries Roelvink. Hoe het zo ver heeft kunnen komen weet ik ook niet – misschien was het een zonnesteek, misschien is het daadwerkelijk zo dat je iets gaat waarderen als het maar vaak genoeg aan je opgedrongen wordt – maar toen ik constateerde dat ik, lang en breed terug uit Spanje, nog steeds met een aanstekelijke Dries Roelvink-tophit in mijn hoofd zat, begreep ik dat het ernstig was.
   Vijf dagen Stockholm wisten mij terug bij mijn positieven te brengen en ik was weer net zo plotseling genezen van deze drieste volkszanger als dat ik aangestoken was. Tot ik zojuist een mailtje aantrof van een medevakantieganger die de Driesmania ontketend had. Dries heeft een nieuwe single, ‘Geen crisis waar Dries is’ – jawel, er wordt vakkundig op los gerijmd in wat haast wel zijn grote doorbraak moet worden (“Dus mijn advies is, toe bel die Dries is!”). Maar het mooiste is nog wel: Dries en zijn hofhouding hebben de video opgenomen in Den Bosch. Zie hem achteloos door de Hinthamerstraat lopen! Zie hem daar de bakkerij tegenover de bieb in gaan! Jammer dat ik ten tijde van de opnamen in Zweden rondliep. Ik stel me voor hoe Dries met cameraploeg en al de bibliotheek in paradeert, hoe mijn collega’s bij het zien van zijn geblondeerde haar de koppen bij elkaar steken (“Hee roep Lies is, als dat niet Dries is!”) maar dat Dries al lang gezien heeft dat dit geen omgeving voor zijn clip is en dan maar de bakkerij in gaat. Helaas pindakaas.
   Ondanks het feit dat Dries kennelijk zijn playbackkunsten niet in de bibliotheek wilde vertonen (Stel je voor! Dries swingend bovenop de klantenservicebalie!) blijf ik natuurlijk wel fan. Dus mijn devies is, toe steun die Dries is! Handjes de lucht in! Allemaal!