Liekerair

Mijn hele schoolgaande leven ben ik gewend met mijn naam in de hoogste regionen van de klassenlijst te verkeren. De laatste jaren van de middelbare was ik zelfs de allerbovenste en hoefde ik bij het centraal schriftelijk slechts een verticaal streepje neer te zetten in het vakje ‘examenkandidaatnummer’. (Het is me nog steeds een raadsel hoe zo’n lang woord boven zo’n klein hokje paste.)
Deze uit vele onderzoeken psychologisch voordelig gebleken hoge plaatsing op lijstjes was altijd een onbewust egostrelende compensatie voor de problemen die mijn naam doorgaans oplevert. Ellenlange potjes achternaamlingo heb ik gespeeld. “V-A-N B-E-R-G?” “Von Berg!” “V-O-M-B-E-R-G?” “VONNN BERG! Met een spatie tussen Von en Berg! Von als Van maar dan met een O!” “Van Borg?” “VON BERG!” “Oh…ben je Duits dan?”

De schok was dan ook groot toen bleek dat ik mezelf in Nijmegen voortaan wat lagerop moet zoeken. Toegegeven, tegen een achternaam als Aa kan ik gewoon niet op, tenzij er een alfabetverschuiving plaats zou vinden. Ook Akkers en Beekjes vind je doorgaans vóór Bergen. Het is echter altijd nog erger dan het lijkt. Bij het voor de eerste maal oplezen van de namen in de collegezaal kreeg ik eenmaal aanbeland bij Boone en Braak al bange vermoedens, tegen de tijd dat we de halve W hadden bereikt wist ik het zeker. De instelling waarvoor ik talloze formulieren heb ingevuld, waardoor vulpenvullingen en printercartridges zijn leeggezogen, waarna ik acute bureaucratieallergie heb opgelopen, waarvan ik nooit meer zal herstellen - die instelling heeft het zowaar voor elkaar gekregen het woordje ‘tussenvoegsel’ op al die papieren doodleuk te negeren en me voor het eerst in mijn leven genadeloos te plaatsen onder Von. Tsja, wat doe je dan. Meneer Literatuurgeschiedenis kan weliswaar transcriberen, maar het zou een puinhoop worden als zo iemand hier en daar wijzigingen aan zou brengen. De heer Verhaalanalyse komt ook niet verder dan een Duitse grap en dito groet. De man van zinsontleding en woordbenoeming zou ‘tussenvoegsel’ en ‘achternaamwoord’ slechts als incorrecte termen aanmerken.
Na een beetje rondklikken denk ik aan het juiste e-mailadres te zijn bij Dienst Studentenzaken. Zo niet, dan loop ik wel weer een keer van mijn computerkastje naar de muur. Misschien kweek ik zo ooit nog een beetje bureaucratieconditie.