Liekerair

“Mevrouw…er zit iemand vast in de lift.”
Vast. Ik geloof er aanvankelijk niks van. In de eerste plaats komt dat omdat ik niet eens weet of deze kleine vestiging van de bibliotheek, waar ik nooit eerder geweest ben, überhaupt over een lift beschikt. Ten tweede omdat liften alleen defect raken in andermans angstdromen of sterke verhalen, maar nooit waar ik bij ben.
Ik kan een klein lachje niet onderdrukken. Er zit iemand vast in de lift suggereert dat het gaat om de beknelling van een dik persoon in een smalle lift en ik wil het meisje voor mijn neus uitleggen dat een correctere formulering is “mevrouw, de líft zit vast en er zit iemand in.” Daar zit ze natuurlijk niet op te wachten, op mijn verbaasd-zenuwachtige gegiechel evenmin en aan haar bedrukte gezicht te zien heb ik hier niet te maken met een verlate 1 aprilgrap dus wordt er serieuze actie van mij verwacht. Mijn heldhaftige aandeel in deze reddingsoperatie is dat ik mij zeer resoluut bedien van de weloverdachte woorden “Els, de lift zit vast”. Vervolgens ga ik weer verder met het innemen van boeken. Ik ben zonder twijfel de meest innemende persoonlijkheid binnen de bibliotheek. Een doorwerker, bovendien – ik zou mijn werk pas neerleggen als de brandweer met loeiende sirenes de straat in rijdt.

De brandweer rijdt met loeiende sirenes de straat in. De liftmonteur zou er pas over anderhalf uur kunnen zijn, en in zo’n geval mag de brandweer gebeld worden. Ik vraag me af van welk bedrijf het haperende hefwerktuig afkomstig is. Als ik me in de stadsbieb bevind in de grote groene lift, kan ik een associatie met Steven Spielberg nooit voorkomen als ik het plakkaatje zie met ‘Schindlers Lift’.
De halve kazerne lijkt uitgerukt te zijn. Vijf van breekijzers voorziene brandweermannen morrelen op de eerste verdieping een beetje aan de deur en geven de lift een trap, waarop het ding spontaan weer begint te werken en de goddank niet claustrofobisch aangelegde inzittende beneden opgelucht uitstapt. Dat was simpel, ik had gehoopt op iets meer actie. Dat de lift volledig naar de filistijnen gebeukt had moeten worden om naar adem happende slachtoffers uit een nauwe opening te laten kruipen. Helaas, volgende keer beter misschien. Voor de bevrijde mevrouw naar huis gaat, dit verzin ik niet, laat ze ons nog even weten wat ze die ochtend voor haar werk had moeten schrijven. Een artikel met redenen waarom je beter de trap kunt nemen dan de lift.