Liekerair

Met goede moed had ik uitgekeken naar mijns inziens een van de leukste onderdelen van de introductie, de sportdag. Méér dan goede moed misschien. Overmoed misschien, achteraf gezien. Ik zou Nijmegen wel eens kennis laten maken met Fanatieke Lieke. Ik zou de gymzaal aanvegen met uitslovende tandheelkundestudenten, ik zou alle hoeken van de sportvelden tonen aan de rechtenstudenten inclusief hun katers. Bij de warming up ontstond echter al het vermoeden dat de dag wat anders zou kunnen gaan lopen.

BOM is een afkorting. BOM staat voor Bewegen Op Muziek. BOM is niet mijn ding, concludeer ik al voordat een vrouwelijke variant op Karl Noten het podiumpje in het midden van de sporthal opklimt. Wikipedia meldt dat het bij BOM draait om ‘beoefende oefeningen’, wat op zich wel heel intrigerend klinkt. De eerste oefening die we gaan beoefenen, ‘lekkerrrr wat rondjes rennen’, besluit ik nog wel mee te doen. Maar zodra de massa studenten zich in beweging zet en de muziek wordt gestart, haak ik al vol afgrijzen af. Als iemand denkt van mij te kunnen verwachten dat ik róndjes ga rennen (denkfout nummer drie) in een overvolle sporthal (denkfout nummer twee) terwijl mijn hersenen gemarteld worden door het aanhoren van Wake me up before you go go (DENKFOUT NUMMER ÉÉN!), dan moeten die verwachtingen bijgesteld worden. Ook ik stel mijn verwachtingen van de sportdag bij en ik ga op de grond zitten toekijken.
Het komt ook niet meer goed. Eenmaal verlost van die bombastische activiteit die het predikaat ‘sport’ niet eens waard is, mag mijn team naar buiten voor een potje beachvolleybal. We happen zand. 800 meter estafetteloop. Weer verliezen we. Fietsen. We verliezen. Knotsbal. We verliezen. Tegen de tijd dat we toegekomen zijn aan een van mijn minst favoriete sporten, dat spelletje waarbij je met een stok tegen een veel te kleine bal moet meppen, ben ik het zo beu dat ik meer hockeyvaardigheid uit mezelf haal dan er eigenlijk in zit. We verliezen.

De dag er op kan ik amper nog lopen en ik voel spieren waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. De trap afschuifelen kost een minuut of vijf. Dat suffe spelletje met die stokjes heeft me wel mooi veranderd in iemand met de motoriek van bejaarden uit reclamespotjes voor trapliften. Het is een wonder dat ik de universiteit op tijd bereik voor de introductiecolleges. Het volgende programmaonderdeel laat ik echter schieten. ‘Theatersport’, wat het ook moge inhouden, ik kan het woord sport niet meer zien en ik strompel terug naar het station. Eenmaal thuis ligt mijn broertje op de bank dameshockey te kijken. 4-1 voor. Zij wel. Ik wil het niet horen, met mijn vingers in mijn oren begin ik aan de beklimming van de trap. En het ergste, het ergste is dat ik verdomd goed weet waarom mijn spieren zo’n klap hebben gekregen. Dat komt er nou eenmaal van als je geen warming up doet. Een aanslag op je spieren. Een aanslag zonder BOM.