Liekerair

Ken je die scène uit High Fidelity waarin Rob in zijn winkel bezoek krijgt van de vent die zijn vriendin overgenomen heeft als ware zij tweedehands vinyl? Door het hoofd van de arme Rob spoken allerlei geniale gruwelijkheden om die gemene gluiperd eens flink op zijn nummer te zetten, maar in plaats van hem de tanden uit de bek te rammen, staat hij zelf met een mond vol.
Zo liet ik me vandaag afschepen door de dienstdoende medewerkster op het postkantoor, waarna ik nog sneller en treuriger afdroop dan de regen van mijn jack.
“Hallo. Onder het motto ‘beter laat dan nooit’ kom ik mijn OV-kaart ophalen.” Mooi niet meisje, dacht de vrouw achter de balie. Mooi niet, dacht ze, als jij zo nodig je OV zo laat wilt komen ophalen ga ik het je lastig maken. Gelukkig vroeg ze niet waarom ik het studentenreisbewijs nu pas kwam halen. Dan had ik moeten uitleggen dat ik al een treinkaart heb, en telkens wanneer ik moet zeggen want mijn vader werkt bij de NS voel ik me net zo’n jengelend kind uit die reclame van een paar jaar geleden (“mijn vader werkt bij McDonald’s!”).
Ik schuif twee pasfoto’s naar de overdreven gelipstickte vrouw toe. Het verbaast me dat ze ondanks deze plakkende troep haar mond open kan krijgen om me te melden dat één fotootje voldoende is. “Of geloofde gij nog in de OV-chipkaart, hè?” Ik voel me een katholiek die ineenkrimpt na een snerende atheïstische opmerking. “In de folder staat dat ik er twee in moet leveren.” “Nou dan doedde gij d’r lekker twee. Zelf weten.”
Ik wil hier zo snel mogelijk weg. Liever weer terug de regen in dan hier staan als een verzopen hond en afgekat worden.
Ze pakt mijn pasfoto op. “Nee. Dit is een plakfoto. Dat kan niet.” Dat is waar. Het pakketje schoolfoto’s kende altijd twee pasfotovelletjes: Één gewone en één met plakkende achterkanten. Het gewone velletje is op mysterieuze wijze verdwenen, maar een plakfoto leek me geen probleem. Ik had hem expres van tevoren een paar keer over mijn spijkerbroek heen gewreven zodat hij niet meer zo kleverig zou zijn, dan kon het helemaal geen punt zijn. Wel dus. “Oh?” vraag ik. “Nee, het kan echt niet. Daar maak je het apparaat mee kapot.” Ze zegt het alsof ik expres een plakfoto mee heb genomen om moedwillig postkantoorapparatuur naar zijn grootje te helpen. “Je moet maar nieuwe foto’s laten maken.” Ik moet niks, het enige wat ik moet is zo meteen met de bus dus moet ik mijn OV hebben. Nu. Verder geloof ik niet dat met mijn fotootje van 3 bij 4 centimeter een heel apparaat gesloopt kan worden - en dan trek ik nog niet eens in twijfel of het zetten van een foto op een OV-kaart überhaupt wel gebruik van apparatuur vereist. Ik overweeg haar aan haar postkantoorstropdas over de balie heen te trekken, ik sta stil bij de mogelijkheid een vindingrijke, vernuftige scheldkanonnade op haar af te vuren, ik overdenk de optie een grootscheepse plakpasfotocollecte te houden en met de opbrengst heel het gebouw vol te plakken. Maar ik zie haar triomfantelijk omhooggekrulde lipsticklippen en beschouw dit als een verloren zaak. Zij is hier duidelijk degene die uitmaakt wat mag plakken en wat niet. Terwijl ik naar buiten loop zoek ik mijn broekzakken na op een oude strippenkaart. Gelukkig zijn er altijd nog tragischere figuren. Zoals Rob.