Liekerair

Midden op de straat stond een oranje pion. Zo’n ding dat officieel een pylon heet. Zomaar, ineens. Een kwartier eerder was hij me nog niet opgevallen, al kon dat natuurlijk komen doordat ik niet wist hoe snel ik in de stromende regen moest maken dat ik binnen kwam. Maar nu ik naar buiten keek, stond er ineens een oranje pion. Midden op straat, recht voor ons huis. Ik wilde weten wat dat ding daar deed. Wie hem er neergezet had. En stiekem wilde ik ook wel weten hoe lang het zou duren voordat een automobilist, of nog leuker, een opgevoerde scooterjongere, niet rekenend op het onverwachte obstakel een kleine klap zou veroorzaken en vervolgens met luid gevloek de pion uitzinnig door het nabije bushokje zou slingeren. Ik wilde het allemaal weten.
            Het was voor het eerst deze week dat ik weer zoiets onbenulligs weten wilde. De afgelopen dagen kwam ik vooral dingen te weten waar ik liever geen notie van nam:  zo zag ik dat heel de stad zich klaarmaakt voor het jaarlijkse excuus om belachelijke hoeveelheden alcohol achterover te slaan. En zo hoorde ik dat een studiegenote tijdens een veel te vroeg college iets te luid aan haar buurvrouw verkondigde dat ze een dag eerder seks had gehad in de meterkast.  En ik vernam dat Nick en Simon komende week een nieuwe muzikale misdaad op de markt gaan brengen. Slechts een kleine greep uit de dingen die ik niet had hoeven horen of zien.
            Het was echt een gigantische pion. Eentje van het formaat dat ingezet wordt bij wegwerkzaamheden. Heel anders dan de pionnen die bij de gymles door de jongens gebruikt werden om zo hard mogelijk doorheen te schreeuwen, totdat een leraar hun kabaal overstemde als hij instructies begon te bulderen voor het plaatsen van de oranje minibakens. Het werd een voetbaldoeltje of het werd op een kast geplaatst doelwit bij trefbal of in het ergste geval werd het een slalomparcours voor hockey.
            Het leek me stug dat er hier in de straat een gymleraar aan het werk was geweest. Maar wie dan wel? Wat voor pionier was hier een nieuwe route aan het uitstippelen? Hoeveel mensen hebben er een oranje pion in de schuur staan om bij tijd en wijle eens lekker midden op de weg neer te zetten? In eerste instantie nam ik aan dat het ding wel van een wagen vol met pionnen moest zijn gevallen, maar die gedachte verwierp ik meteen weer: ten eerste ligt mijn straat niet op een route waar toevallig aan het eind van de werkdag een wagen volgeladen met pionnen langs zou kunnen komen, ten tweede stond de pion te keurig in het midden van de weg om daar per ongeluk terecht gekomen te zijn.
            Misschien is het wel zo’n verdomd carnavalsgebruik waar ik geen weet van heb, pionnen op de weg zetten. Of een actie van een grapjas die vrijdag de 13^e-rampspoed in de hand wilde werken. Na een uur stond de pion er nog (geen bloederige ongelukken hadden zich voorgedaan) en inmiddels vond ik het raadsel omtrent de aanwezigheid van het ding behoorlijk irritant worden. Was het misschien onderdeel van een spelletje? Ik probeerde in mijn hoofd na te gaan bij wat voor vermaak er pionnen in het spel zijn, maar ik kwam niet verder dan schaken. Wat dan nog niet eens een spelletje is maar een sport schijnt te zijn. Na een paar uur, zo bleek, had iemand vermoedelijk uit veiligheidsoverwegingen de pion aan de kant gezet, op de stoep bij onze oprit. Net of het ding van míj is! Hoe de pion ook op de weg beland moge zijn, één ding is zeker: de hele avond heb ik mij beziggehouden met een alternatief soort mens-erger-je-niet-pionnenspelletje.