Liekerair

of: hoe zelfs de hardnekkigste carnivoor uiteindelijk een brave groenteburger wordt Er is één moment geweest waarop mijn moeder dacht dat ik vegetariër zou worden. Ik was zes jaar en zat te staren naar mijn bord. Dat staren naar mijn bord was niets nieuws, maar meestal waren het de groenten op mijn bord waar ik bedenkelijk naar keek – nu was het object van mijn observatie een portie kibbeling. Ik keek naar mijn bord, ik keek naar mijn moeder en ik sprak bedachtzaam: “Is dat het dode lichaam van een vis?” Razendsnel moest mijn moeder beslissen wat ze hoger in het vaandel had staan: het uitdragen van de waarheid, of het zoveel mogelijk intact houden van mijn toch al beperkte repertoire aan etenswaar. “Ja,” zei ze. Mijn moeder moet het … Read entire article »

Het is vrijdagavond en ik heb half Rosmalen weer opgeschrikt door met mijn duidelijk hoorbaar rollende tas van de trein uit Nijmegen naar het huis van mijn moeder te wandelen. Als ik de straat in sjok, waarbij ik uitgeput door mijn wandeling meermaals onder de voet gelopen wordt door mijn eigen koffer, passeer ik de buurvrouw, die een blik werpt op mijn tas. “Oh jee, wat moet je nu met je was?” Mijn moeder zit dit weekend in Parijs. Wat ik nu moet met de was? Puh! Fijne was, 30 graden, normaal, hoogst mogelijke toerental; wasmiddel plus wasverzachter – dat meen ik me te herinneren als de noodzakelijke kennis voor de was die ik wil draaien. Ik stort mijn tas leeg in de trommel en druk op wat knopjes. Perfect. Voor ik … Read entire article »