Liekerair

Zelf weet ik al jaren dat mijn handschrift geen schoonschrift is. Het enige vak op mijn basisschoolrapporten waarbij ik nog wel eens een vermanende kanttekening in schooljuffenschrift kon aantreffen, was “schrijven”. Het was dan ook mijn minst favoriete activiteit. Je reinste tijdverspilling. Een paars schriftje hadden we, waarin je dan netjes teksten moest overschrijven. Niet stiekem zelfverzonnen zinnen neerpennen, overschrijven! En netjes! Terwijl de rest van de klas met het puntje van de tong uit de mond probeerde met het puntje van de pen de meest sierlijke krullen aan de letters te maken, zat ik na twee overgenomen zinnen alweer met mijn hoofd bij de écht belangrijke zaken van het schoolleven. Breuken, staartdelingen. Zinsontleden, spelling. Het opstel van de week.

Is het laksheid? Is het een gebrek aan fijne motoriek? Of komt het door de opkomst van het toetsenbord dat mijn handschrift nooit schitterend geworden is? Misschien had ik in de eerste klas van de middelbare school de handschriftcursus moeten volgen. Hoewel de hanenpotenkriebelaars die daartoe verplicht werden er uiteindelijk ook niet veel op vooruit zijn gegaan. Altijd nadat ik op mijn slordig schrijvende vingers werd getikt wegens onleesbare ingeleverde opdrachten, probeerde ik een tijdje wat meer aandacht te besteden aan de vorm dan aan de inhoud, maar dat hield ik nooit lang vol. Alleen op mijn proefwerken biologie kon ik zonder zorgen kliederen en krabbelen. Er stonden wel eens wat opmerkingen onderaan het gemaakte werk, maar geen idee of dat nou ging over mijn handschrift - het veelvuldig becommentarieerde gepriegel van de docent zelf spande namelijk in onleesbaarheid de kroon.

Nu, nu zit ik in een universiteitslokaal met langs mijn schouder meeglurende buren die een hele studie op zich maken van collegeblokvergelijking. Bij de nieuwigheid en kennismaking van de eerste weken hoort kennelijk ook dat je andermans aantekeningen poogt over te schrijven. Overschrijven, pff. We transcriberen een Middelnederlandse tekst. Mijn buurvrouw stoot me aan.
“Huh, Liek, moet je het overschrijven? Ik dacht dat we het om moesten zetten naar normaal Nederlands?”
Overschrijven, ha, dat zou ik nooit doen - alleen al om te voorkomen dat ik mentaal weer afdwaal naar breuken en staartdelingen, woorden waar ik nu de rillingen van krijg.
“Ja, transcriberen, ja, natuurlijk, ja, dat doe ik ook, ja.”
Desalniettemin snap ik de verwarring bij mijn buur. Qua schrift zou ik zo door kunnen gaan voor een Nederlander stammend uit de twaalfde eeuw. Ik zou zó een zeer bedreven kopiist van oude handschriften kunnen worden. Tenminste - als ik niet zo’n hekel had aan overschrijven.