Liekerair

We betaalden. Dat wil zeggen, ik nam de pepermuntkussentjes op het schoteltje voor mijn rekening. Ik voelde me een beetje een uitvreter, maar ik ben nou eenmaal geen uit-eter dus stond er voor mij slechts het verwaarloosbare bedrag van een mandje stokbrood op het bonnetje. Mijn culinaire vaardigheden zijn net zo ver ontwikkeld als het gemiddelde derde wereldland. Ik lust niks. En dat niet alleen. Om maar gelijk uit de keukenkast te komen: Ik kan ook niks. Het opwarmen van een blik knakworsten is het enige hoogstandje dat ik weet te verrichten met een fornuis, waarbij ik nog altijd opgelucht zucht als ik zo’n blik open heb weten te maken zonder enkele vingertoppen te verliezen. Voor de zekerheid oefen ik al jaren op de gitaartechniek van Django Reinhardt, de man die het met twee vingers aan de linkerhand moest stellen.
Vooruit, ik overdrijf de zaken een beetje, ik beschik wel degelijk over enige kookvermogens. Om precies te zijn is dat het 900 Watt vermogen van de magnetron. Niet lachen! Ik kan alles met de combimagnetron. Als ik graag zou opscheppen zou ik mijzelf een glansrijke titel als Meesteres Over De Magnetron toedichten, maar we hebben het nog steeds over eten dus ik schep niet overdreven veel op en neem liever ook niet al te veel hooi op mijn vork. Werkelijk waar, ik kan alles met de magnetron. Ontdooien, opwarmen, ovenfunctie - noem een woord met de o en het droomduo Lieke & Magnetron krijgt het voor elkaar. (Verpest het nou niet door te zeggen ‘opeten’.) Voor magnetronadvies op maat moet u bij mij zijn. Het kan niemand koud laten hoe ik professioneel, efficiënt en haast ambachtelijk de ingevroren groenten uit opa’s eigen tuin weet te ontdooien, en de eerste mens die niet warm wordt van de wijze waarop ik worstenbroodjes klaar om te consumeren maak, moet nog geboren worden. Ik sluit ook niet uit dat ik ooit nog een boek zal schrijven met daarin alle ins en outs van de magnetron. Want zeg nou zelf, wat weten die zogenaamde vaklui als Jamie Oliver en Gordon Ramsay er nou van?! Als ze zouden weten hoe een magnetron werkt, zouden ze niet elke dag opnieuw hoeven gaan staan koken.
Goed, we betaalden dus en al pratend liepen we het restaurantje uit. Dat wil zeggen, ik deed verwoede pogingen me met vijf pepermuntjes in de mond nog enigszins verstaanbaar te maken. Niet dat ik nou zo gek ben op pepermunt, maar het was noodzakelijk - immers, dat mandje stokbrood had ik weggewerkt met flinke lagen stinkende kruidenboter. Het werd maar eens tijd om terug naar het station te wandelen. Veel gespreksstof had ik ook niet meer, dus liep ik maar een beetje te zeiken over al die keren dat mijn trein niet rijdt omdat er bij Oss iets aan de hand is. Altijd Oss, je vraagt je af wat er toch zo deprimerend aan is. Misschien de voetbalprestaties van TOP, of beter gezegd het gebrek daaraan. In ieder geval prees ik mij gelukkig dat de trein me eerder die avond wel naar Den Bosch had kunnen brengen. ‘s Ochtends, toen ik de andere kant uit ging, naar Nijmegen, moest de machinist rond Oss het snelheidsmetertje laag houden op last van de politie omdat er een verwarde man langs het spoor zou lopen. Gelukkig bleef het blijkbaar bij lángs het spoor lopen in plaats van erop. Eindelijk een dag zonder treinproblemen.

Roltrap op, pepermuntjes op. Trein in zicht. Maar ook zwevend boven het perron de mededeling “Let op omroepberichten” op míjn bord. Vast een vergissing. Toch? Nee. “Dames en heren, door een aanrijding bij Oss…”
Nou heb ik al met al toch wel weer genoeg op mijn bord gehad voor vandaag.