Opmerkzamelijk

Soms krijg ik de opmerking dat ik te opmerkzaam zou zijn. Dat ik te meedogenloos ben wanneer ik eenieder die fout gebruik van de Nederlandse taal bezigt snel en fel verbeter. Daar heb ik nooit veel van begrepen. Het ergert me altijd dat mensen zich aan mij irriteren wanneer ik ze het verschil tussen irriteren en ergeren duidelijk probeer te maken, en het is een feit dat mensen die ik corrigeer mij lastiger vinden als mensen die ik niet heb hoeven vertellen welk woordje je gebruikt na een vergrotende trap. Ergens verwacht ik nog altijd dat mensen dankbaar op hen knieën vallen wanneer ik hun wijs op fout gebruikte voornaamwoorden. Het is immers toch fijn als er iemand is die weet hoe het hoort?
En ik pretendeer graag te weten hoe het hoort. Ik zit perfect in mijn rol van studente Nederlands. (Hoewel…in het weekend wil ik de essentie van mijn studie nog wel eens vergeten. Zaterdagavond, een verjaardag. Oude klasgenoten, allemaal andere studies. Ik uit mijn oprechte verbazing over het feit dat haast iedereen lessen en lesmateriaal in het Engels krijgt. “Wat gek, ik krijg alles gewoon in het Nederlands…” De domheid van die opmerking drong pas tot me door toen me letterlijk uitgelegd werd waarom dat helemaal niet zo gek is.)
Opmerkelijk genoeg kan ik er absoluut niet tegen wanneer iemand meent míj een taallesje te moeten leren, zelfs al is het volkomen terecht. De feedback op mijn essay voor literatuurgeschiedenis van vorige week luidde “leuke tekst, goed geschreven maar er zit een taalfoutje in; let daarop!” Laaiend was ik, de hele dag. Volledig uit mijn doen. Een taalfoutje, één taalfoutje en gelijk iemand die je op je vingers tikt. Hoe durft iemand dat te verbeteren? Hoe durft iemand míj te verbeteren? Het kan immers toch gewoon gebeuren dat je even een verkeerd woord gebruikt?
Mijn nieuwe opdracht over oude literatuur deze week heb ik drie keer nagelezen. Het zal mij niet meer gebeuren dat er een moment van onoplettendheid ontstaat in de haast een deadline te halen. Niets vervelender dan opmerkzaam gemaakt moeten worden op opmerkelijke fouten.

Wat vraag je? Wat er fout ging in mijn stuk over De reis van Sint Brandaan? Één woordje in één zin.
“Echter, misschien wel opmerkzamer is hoe het werk positie neemt in de actuele debatten van de 12e eeuw.”