Liekerair

Sinds mijn vierjarige voeten door een klein inschattingsfoutje niet tijdig genoeg halt op konden leggen aan mijn roze fiets met zijwieltjes, heb ik het niet meer zo op het fenomeen terugtraprem. Ik was amper de straat uit, om precies te zijn reed ik net de straat uit, en ik botste met een vreemde meneer die toen niet langer op zijn zadel zat maar opgezadeld zat met een gelukkig slechts van de schrik jankende kleuter die hij thuis moest brengen. Uiteraard was het mijn fout, ik hing de roekeloze held of simpelweg de onervaren verkeersdeelnemer uit door links noch rechts te kijken voor ik die weg op reed. Soms zie ik de desbetreffende man nog fietsen in het dorp en dan heb ik altijd de neiging mijzelf alsnog uitgebreid te verontschuldigen, maar ik denk niet dat hij me zich nog herinnert als die wankele wegpiraat. Al is het alleen maar omdat mijn fiets nu geen zijwieltjes meer heeft.
Goed, of het nou wel of niet komt door bovengenoemd voorval, ik heb het niet zo op terugtrappen als remsysteem en in principe had ik me dat best kunnen bedenken vóór ik in Nijmegen een tweedehands fiets aanschafte. Het extra rijwiel om te stallen op het station van mijn studentenstad kocht ik bij een zaak genaamd De Concurrent, wat ik persoonlijk een erg geestige naam vind. (Komt een vrouw bij de fietsenmaker. “Waar heb je dit gammele barrel in vredesnaam gekocht?” “Bij de concurrent.”)
De Concurrent had nog slechts drie damesfietsen, en ik besloot de goedkoopste maar te proberen. Eigenlijk had ik voordat ik hem probeerde al besloten dat ik hem zou nemen, zoveel zorg wou ik niet besteden aan de aankoop. “Als het maar twee wielen en een stuur heeft vind ik het best. Oh, en een zadel is ook wel handig.”
Hij trapte fantastisch. Heel zelfverzekerd zei ik de fietsenman dat ik mijn tweewieler gevonden had en ik zette de fiets in de winkel neer om af te rekenen. Tenminste, ik probeerde hem neer te zetten – het ding bleek geen standaard te hebben waardoor ik het stuur vast moest blijven houden. Ach, zonder standaard leven lukt me vast wel. Dat doen wel meer studenten.

Als dat nou het enige was geweest. Trots deed ik mijn kleine Tour de Nijmegen, maar toen ik mijn nieuwe stalen ros in het centrum wou parkeren bleek er ook geen slot op te zitten. Ach, ik wou er toch een goede ketting bij kopen. En oh, er zat geen licht op, maar ach, desnoods rinkel ik om aandacht te trekken in het donker met mijn…oh, wel, ook geen bel. Dat alles wou ik nog wel op de goedkoop toe nemen, echter, de terugtraprem was mijn grootste zorg. Of wat heet rem. Het principe was min of meer als je achteruit trapt, trap je niet meer vooruit en stopt-ie vanzelf wel een keer.
Kijk, er hebben weliswaar nog nooit zo veel auto’s naar me getoeterd als tijdens mijn rondritje en dat is wel vermakelijk, maar aangezien een stadse automobilist toch net iets agressiever is dan een geduldige dorpse meneer op een fiets leek het me zaak snel de meest efficiënte manier van remmen uit te zoeken. Steeds een noodstop moeten maken door met mijn voeten over de straat te slepen bleek ook niet echt ideaal – bovendien zou ik dan voor ik het weet weer in een schoenenwinkel staan en zoals wellicht bekend is hou ik daar niet zo van. Ik kon maar één oplossing bedenken om te voorkomen dat ik nog voor ik mijn eerste tentamen gemaakt zou hebben van de straatstenen geschraapt moet worden. Ik zette koers richting het Keizer Karelplein (verdomme, welke kant was het ook alweer op, shit, de Rosmalense rotonde is toch wat simpeler) en na zo’n negen rondjes en een hoop binnensmonds gevloek vond ik de afslag naar De Concurrent terug. Ik kroop naar de knieën van de fietsenman en vroeg mompelend met het schaamrood op mijn kaken of ik die andere twee fietsen misschien niet toch nog even mocht…
Een paar minuten en een bijgepind bedrag later was ik de trotse bezitter van een Batavus mét licht, mét standaard, mét bel, mét slot, mét versnellingen en mét handrem. Het enige nadeel zijn de enorm dunne bandjes. Net van die wielrenwielen. Da’s pas echt Tour de Nijmegen. Maar als het moet, desnoods, keer ik nog wel terug met een verzoek tot het monteren van een paar zijwieltjes. Dat lijkt me voor alle verkeersdeelnemers in Nijmegen het veiligst.