Liekerair

(Schrijfopdracht voor een cursus van de Honours Academy: column van 400 woorden.)

Het was de Volkskrant van 3 februari waarin voor het eerst sinds lange tijd weer echt nieuws gebracht werd. Wat zeg ik, nieuws – een openbaring, een paradigmaveranderend bericht. Naar aanleiding van de karrenvracht kritiek op de tekst van de Nederlandse songfestivalinzending, reveleerde Pierre Kartner alias Vader Abraham: “Ik had ook een slimme tekst kunnen maken, die door Neerlandici wordt gewaardeerd - dat kan ik, hoor! Ik heb er platen vol van, maar die heb jij niet, hè?”
   Welwillend als ik ben, zal ik niet onmiddellijk ter discussie stellen hoe de beste man bij deze uitspraak komt. Mogelijkerwijs weet hij daadwerkelijk waar Neerlandici zich mee bezighouden, of kent hij er zelfs eentje. Om erachter te komen waar Vader Abraham de mosterd haalt, zullen zijn teksten aan een klein onderzoek onderworpen moeten worden.
   Hier ligt echter al het eerste probleem. Teksten van Vader Abraham die potentieel dieper gaan dan gerijmel met het woord ‘waterkraan’, zijn slecht beschikbaar. Je zou kunnen stellen dat het feit dat geen uitgever ooit de moeite heeft genomen Vadertjes teksten te bundelen, al iets aangeeft over de literaire waarde hiervan. Het al dan niet in boekvorm uitgeven van liedteksten zegt echter niets: zo verkoopt het verzameld geneuzel van Frank Boeijen zeer goed en zal het ongetwijfeld niet lang meer duren totdat de pseudopoëzie van de grootste Bluffers uit Zeeland ook bijeen gebracht wordt in een bundeltje, terwijl het gros van de liedteksten die wél door Neerlandici gewaardeerd worden niet verder komt dan een afdruk in een cd-boekje.
   Het tweede onderzoeksbelemmerende obstakel is de vaagheid over wélke platen dan precies gewaardeerd zouden worden door Neerlandici. Na enig googelen stuit ik op een lange lijst tekstuele hoogstandjes van Vader Abrahams hand: zeer beeldende titels van ‘Als je inlegkruisje maar goed zit’ tot ‘We hebben allemaal een neus’, maar het is natuurlijk wel erg gemakkelijk om zo op een voorbeeld te stuiten van een tekst waar zelfs de smurfen zich voor zouden schamen – zolang de heer Kartner niet concreet aangeeft welke platen het meeste vernuft tentoonspreiden, valt zijn uitspraak noch te onderschrijven, noch te ontkennen.
   De kwestie gaat niet uit m’n kop, ik sta d’r ’s morgens mee op. Kartner doet er voor mijn gemoedsrust goed aan om te vertellen welk van zijn teksten ik zou kunnen waarderen. Al rest er natuurlijk altijd nog één mogelijkheid: het genie van Vader Abraham is zo onmetelijk groot dat Neerlandici niet in staat zijn het te herkennen.