Liekerair

Omdat mensen in het algemeen toch altijd de neiging hebben om hun eigen, vanzelfsprekend perfecte, smaak aan anderen op te dringen, presenteer ik een nieuwe rubriek waarin mijn charmante, mij al 19 jaar vergezellende assistent Bruintje de Beer een boek, cd of ander product aan u zal presenteren en ik zal dan proberen daar enige woorden aan toe te voegen die duidelijk moeten maken dat dit zelfs tijdens de al dan niet ernstig overdreven kredietcrisis het geld en de tijd, kortom de moeite waard is.

Paulien Cornelisse – Taal is zeg maar echt mijn ding (2009)   De afgelopen tijd heb ik de mensen die de kaft van mijn boek bekeken onder kunnen verdelen in twee soorten. De eerste soort ligt al in een deuk om de titel en begrijpt onmiddellijk de strekking van het boek. De tweede soort begrijpt dit duidelijk niet, en zucht een “pff” die wil zeggen dat ik beter de verzameling columns van Kluun kan gaan lezen. Dit soort mensen snap ik ook niet zo goed. Dus dan is het onbegrip in ieder geval wederzijds.  Laten we ervan uitgaan dat jij, lieve lezer, tot die eerste soort mensen behoort en meteen doorhebt wat voor soort boek dit is. Paulien Cornelisse beschrijft in korte stukjes – ideaal voor jongeren van de zapgeneratie met een korte aandachtsspanne – allerlei vormen van opmerkelijk taalgebruik. Soms heeft ze zelfs maar een paar woorden nodig om vreemde taalzaken te beschrijven, zoals in het uit één zin bestaande stukje ‘Mijn gezin’: “Mijn hobby’s zijn tennis, golf, en mijn gezin natuurlijk.”
   Voor je het weet ben je door de 231 pagina’s heen, want het leest als een trein. Die trein is ook de ideale plek om het uit te lezen: het zal meermaals voorkomen dat een medereiziger nét het irritante, vreemde of typische taalgebruik bezigt waarover je op dat moment aan het lezen bent.
   De enige minpunten: mevrouw Cornelisse heeft hier even doodleuk al een boekje gemaakt dat ik later zelf had willen schrijven.  Bovendien, en dit is misschien nog wel ernstiger: ondanks dat op de eerste bladzijde “Wees maar niet bang, het gaat niet over jou”  staat, voelde ik me hier en daar pijnlijk aangesproken. Taal is zeg maar echt mijn ding is zeg maar echt een feest van herkenning, alleen is dat zo nu en dan minder prettig wanneer je geconfronteerd wordt met je eigen nare taaltrekjes. Zoals dat ik zeg “wanneer je geconfronteerd wordt met je eigen nare taaltrekjes” terwijl ik bedoel “wanneer ik geconfronteerd wordt met mijn eigen nare taaltrekjes”.

Eels – Hombre Lobo (2009) Dit is altijd linke soep, je favoriete band aanprijzen. Want ik durf nou toch wel te stellen dat de band rond de immer cynische Mark Oliver Everett mijn favoriete band is. Het probleem zit ‘em in de volgende paradox: aan de ene kant lijkt het mij een goede zaak als de hele wereld naar Eels zou luisteren. Wie weet is het ook nog wel bevorderlijk voor wereldvrede of iets dergelijks, de collectieve erkenning van het genie dat Mark Oliver Everett heet. Aan de andere kant is het handig dat slechts een select groepje mensen in mijn omgeving graag een Eelsplaat op mag zetten: zo zijn gelijkgestemde mensen makkelijk te herkennen. Hoe minder mensen er zijn die naar Eels luisteren, hoe meer bijzonder het is dat ze dat doen.
   Ah fijn, bijkomend probleem bij Eels is dat er nogal wat verschillen zijn tussen de albums. Eels gaat van ruige rock op Souljacker (2001)  tot lieve liedjes op Blinking lights (2005) (let wel: niet louter lieve liedjes natuurlijk! Dus ga straks niet beweren dat ik heb gezegd dat het een plaat vol lieve liedjes is. Dat het even duidelijk is.) Wanneer ik het uiteindelijk aandurf om iemand Eels aan te raden – een risicovolle zaak, ik vertrouw niet zomaar iedereen mijn favoriete band toe – weeg ik meestal ook nadrukkelijk af met welk album of welk nummer ik het beste kennis kan laten maken, zoals een profeet ongetwijfeld ook zorgvuldig afweegt met welke woorden hij luisteraars kan overtuigen. Hombre Lobo is een mooie combinatie van de verschillende kanten van Eels. Op nummers als Tremendous Dynamite klinkt hij precies zoals hij eruit ziet op de albumhoes – als een langbebaarde, ietwat verwilderde man – ja, als een hombre lobo, een weerwolf. All the beautiful things toont ons dan weer de zachte kant van E. Deze “twelve songs of desire” vervullen absoluut de verlangens van iedereen die sinds Blinking lights uitkeek naar een nieuwe Eels. Nou alleen nog een Europese tour!