Kunst

Voor wie nog altijd gelooft dat ik zaterdag na zaterdag mijn euro’s bijeensprokkel als bibliotheekmedewerkster: ik zal u nu uit deze waan moeten helpen. Tot voor kort meende ik zelf óók dat ik die functie nog wel een poos zou vervullen, kredietcrisis of niet, maar de zaken zijn veranderd. Sinds een week of drie ben ik suppoost in een museum. Althans, dat heb ik maar aangenomen.
   Het vermoeden dat de tijden van simpele bibliotheektaken vervullen voorlopig voorbij zouden zijn, begon een paar weken terug te rijzen op het moment dat ik om een uur of tien ’s ochtends de werkvloer betrad, nog betrekkelijk vrolijk. (Voor de goede orde: ‘vrolijk’, dat wil slechts zeggen dat mijn ochtendhumeur in iets mindere mate dan gewoonlijk aanwezig was.) Ik wreef de slaap uit mijn ogen en toen ik mijn handen voor mijn gezicht vandaan haalde, doemde het voor mij op: een gigantische witte kubus. Ik wreef nog een keer. Opende mijn ogen weer. Het ding stond er nog steeds. De mogelijkheid dat er een hallucinerende werking van de chocomelk uit de automaat in de kantine zou uitgaan, verwierp ik – het uit de kluiten gewassen ruimtelijke figuur moest er dus wel werkelijk staan. “Wat is dat?” vroeg ik verschrikt aan een collega, elke lettergreep langzaam en nadrukkelijk uitsprekend. “Kunst, Liek,” was het antwoord.
   Er begon weer wat te dagen. “Kunst in de bieb” is de zeer creatieve titel van een project waarbij er kunst in de…juist. Maar dit was geen kunst. Dit was een buitenproportioneel groot gevaarte. Zeer tactisch geplaatst, zo midden in de bieb – men kan er letterlijk niet omheen. Eenmaal aan de wandel met mijn afgeladen boekenkar leverde dat dan weer een botsing op met een mij onbekende vrouw. Ik was over het zeil rondom de kubus heen gereden. Dat mocht niet. Dat was ook kunst. Ik moest maar omrijden met mijn boeken. Voor ik vroeg of ze wel wist wat voor kunst het is om een overvolle boekenkar te besturen zonder ongelukken te veroorzaken, wierp ik een  blik op het bordje naast het witte bakbeest en constateerde net op tijd dat ik op het punt stond uit te vallen tegen de kunstenares in hoogsteigen persoon. Beter van niet. Straks werd ik nog opgesloten in die kubus. Ik mompelde een “sorryzalhetnietmeerdoen” en keek om me heen of ik de route van mijn boekenkarwandelingetjes niet om kon leggen. Nergens zag ik een mogelijkheid om de boekenkasten te bereiken. Er stond immers iets uitzichtbelemmerends voor mijn neus.
   De kubus was nog maar het begin. In de loop van de week verrezen aan alle kanten kunstwerken. Beschilderde kartonnen poppetjes aan de muren. Kartonnen beelden, “geïnspireerd op de heilige figuur Maria”. Kartonnen dozen, door middelbare scholieren omgetoverd tot inzendingen voor de nog steeds bestaande architectuurwedstrijd die in de 2^e klas maakte dat ik zeker wist dat het nutteloze vak techniek gewoon een veredelde naam voor “knutselen” was. Al met al een hoop karton, moet ik zeggen. Wanneer ik op kunstzinnige wijze mijn kar tussen al deze kartongeworden creativiteit door manoeuvreer, word ik meermaals aangeschoten door een klant die iets wil weten. Niet over boeken, natuurlijk niet, toch zeker niet in de bieb. Over de kunst. Ik verwijs dan maar naar de bordjes met informatie. Want ik weet niks over de kubus. Ik wilde niks weten over de kubus. Ik heb een poging gedaan het bordje ernaast te lezen, maar er blijkt een of andere ingewikkelde, zweverige, poëtische gedachte achter schuil te gaan die me niet interesseert. Al zijn er wel zaken omtrent de kunst waar ik interesse in toon:
   “Zeg, Collega, hoe lang blijft dat kubusgeval hier staan, zo midden in de bieb?”
“Drie maanden.”
“Ha-ha.”
“Echt. Drie maanden.”
Inmiddels komt er geluid uit de kubus. Is ook onderdeel van het kunstzinnige idee dat erachter schuil gaat. Mensenstemmen, de hele dag door. Om paranoïde van te worden. Nooit geweten dat je van iets kubusvormigs een puntvormig hoofd kunt krijgen.  Eigenlijk zou ik extra betaald moeten worden vanwege alle risico’s voor mijn psychische gezondheid die de kubus met zich meebrengt. Zit er vast niet in. Hoeveel levert oud karton eigenlijk op tegenwoordig?