Kettingreactie

Van kettingen heb ik geen verstand. Niet voor niets doe ik elke dag steevast een simpele hanger in de vorm van een muzieknoot om mijn nek. Stel je voor dat ik een poging zou wagen tot het dragen van excentrieke artistieke halssieraden. Binnen no time zou ik door een televisiescout benaderd worden voor een pulpprogramma met een titel als “De 25 meest pijnlijke modeflaters”, of soortgelijke tv-troep die hoog genoteerd zou worden als ik een lijstje zou maken van “De 25 meest debiliserende misbaksels van commerciële omroepen”.
Soms is het heel fijn ergens geen verstand van te hebben – je zal maar overal verstand van hebben, dodelijk vermoeiend en saai moet dat zijn. Maar soms ook is het verdraaid lastig om ergens helemaal niks vanaf te weten. Het maakt je wat afhankelijk van anderen. Maandagmiddag was ik door omstandigheden genoodzaakt de hulp in te roepen van een mij onbekende jongen op straat. Hij zag er wel vriendelijk uit en niet alsof hij haast had. Mensen die haast hebben wachten namelijk niet fluitend voor een rood stoplicht. Ik vroeg hem niet eerst of ik hem wat mocht vragen. Mijzelf bekruipen altijd de rillingen als ik iemand hoor vragen of er een vraag gesteld mag worden. Ik hoef hopelijk niet uit te leggen waarom. Dus zei ik gewoon “hoi” en een beetje beschaamd vroeg ik of hij misschien even naar mijn ketting zou willen kijken. Dat wou hij wel, hij had toch de tijd.

Een kleine vijf minuten later zette hij mijn fiets weer met beide wielen op de grond, de ketting keurig terug om de tandwielen gelegd. Ik, zelfbenoemd lijstaanvoerder van “De 25 ergste technische onbenullen.” (Vooralsnog zijn de plaats 2 t/m 25 vacant.) Hij gaf me nog wat wijze lessen Eerste Hulp Bij Fietskettingproblemen mee, die ik overigens alweer vergeten ben. Zo leer ik er natuurlijk nooit wat van.
Wat niet wil zeggen dat ik helemaal niets geleerd heb. Misschien moet ik voor de volledigheid en eerlijkheid ook nog even vermelden dat ik die ochtend een paar meter voor de universiteit ook al kampte met kettingproblemen. En misschien is het ook wel zo eerlijk om eens niet het materiaal te schuld te geven maar mezelf. Voortaan zal ik het onthouden – en ook serieus nemen – wanneer de fietsenmaker zegt dat ik moet doortrappen bij het schakelen. Omdat het anders nog wel eens mis wil gaan.