Introductieprobleem #12 & 35

Het is lastig, het is stom, het is onbegrijpelijk en het zit me steeds in de weg bij het ontmoeten van nieuwe mensen. Het is het feit dat ik volkomen dichtsla als iemand me de doodeenvoudige vraag stelt “Van wat voor muziek hou je?”. Of, de variant hierop, als ik net trots heb verteld dat ik gitaar speel, “Wat speel je dan zoal?” Ik begin te stamelen en te stotteren en hooguit weet ik nog te mompelen dat ik die vraag niet kan beantwoorden, dat die vraag ook helemaal niet gesteld zou mogen worden. Met zo’n antwoord neemt natuurlijk niemand genoegen zodat de vervolgvraag “Noem eens een paar artiesten dan?” op me wordt afgevuurd. Dan wil ik een betoog afsteken over ten eerste de walgelijkheid van het woord artiest, artiesten zijn marketingmarionetten die hun zwakzinnige kunstjes etaleren in ranzige videoclips op TMF, en ten tweede wil ik zeggen dat ik geen muzikanten kan noemen omdat de kaart van mijn muzieksmaak die ik zo schets altijd een onvolledig tekenend beeld zou geven.
Vanzelfsprekend zwijg ik.
In termen van genres weet ik ook moeilijk te communiceren.
“Hou je van alternatieve muziek?”
“Nee, nou, nee. Trouwens, ligt er aan wat je onder alternatief verstaat.”
“Gewoon, wat op Lowlands komt enzo.” Kijk, ikzelf zou dat mainstream noemen. Bij het woord alternatief denk ik aan onder maskers verborgen schreeuwlelijken die zo veel mogelijk distortion op hun versterker knallen in een poging hun gitaartechnische onvermogens te verbloemen, aanschouwd door langharige headbangers met een breed scala aan piercings op verbazingwekkende plekken.

Laten we ophouden met zo direct informeren naar andermans muzikale voorkeuren. Je vraagt toch ook niet wat voor kleding iemand draagt, daar kom je na een tijdje vanzelf achter. Dus naar de muzikale aankleding van mijn leven hoeft niet gevraagd te worden. Het is een kwestie van goed opletten. Doe ik ook. Als ik toevallig vanuit mijn oorhoek hoor dat de eerste medestudent die ik tegenkwam staat te verkondigen dat John Lennon en Jimi Hendrix grote helden zijn (voor de jonge Korsakovpatiënten onder ons: Weet je nog, dat zijn die twee die ik vorige week op mijn kamerdeur heb gehangen) weet ik dat hij ongetwijfeld meer muzikaal met mij overeenkomt dan de bierdrinker die mee staat te lallen met Jan Joling, Frans Froger, René Roelvink en al die andere voor elkaar inwisselbare namen.
Toch ga ik zelf ook al snel de fout in. Een primaire nieuwsgierigheidsreactie is al gauw uitgelokt: Zodra wéér een nieuwe studiegenoot vertelt gitaar te spelen of dat op zijn minst te proberen, is het er uit voor ik er erg in heb. “Wat speel je dan zoal?”