Liekerair

Met knallende koppijn, geïrriteerde ogen en een pijnlijke keel plof ik zuchtend neer in de trein. Ik geloof dat de regenbui die ik vrijdag over mijn hoofd kreeg via iedere porie mijn lichaam binnen is geslopen en aldaar omgevormd is tot twee mannetjes, één met een hamer die op gezette tijden een flinke klap geeft aan de binnenkant van mijn schedel, en één verstopt in mijn keel die mij doet klinken als een kettingroker. Maar ik zal nu niet meer zeuren zoals mijn hoofd wel doet. Ondanks deze staat van verkoudheid heb ik drie colleges weten te overleven en nou is het om zes uur eindelijk tijd voor een rustige treinreis naar huis. Met de nadruk op rust. Dacht ik. Enkele minuten voor vertrek stappen er vijf leeftijdgenoten in. Ze praten allemaal door elkaar. Ik doe de doppen van mijn iPod uit en noteer de grote gesprekslijn achterin mijn collegeblok.
“Waajoo als die fokking kuttrein nou es vertrekt ofzo, keb honger…”
“Kook man, kan zo een Big Mac op.”
“Eej fok man dit is de fokking eersteklas.”
“Boeiuh, we zeggen gewoon dat er geen plek meer was daaro, dan mag je altijd in de eersteklas zitten.”
“Ech nie. Fok ik wil een Big Mac.”
“Nou, IK anders wel. Conducteurs mogen mij graag, je weet toch.”
“Kzeg goon dak zwanger ben as die conducteur komt.”
“Wat de jezusfok, ben je fokking zwanger!?”
“Jahahahaha wist je dat niet dahahahan?”
“Waajoo loop niet zo te fokken…maar euj heb jij Tiffany nog…”
“Ja man hadder gister nog op msn gespreekt…”
Met de grootst mogelijk moeite klem ik mijn kaken op elkaar. Dit zijn geen fokking types die zitten te wachten op een fokking taalverbeteraar.
Op één van de meisjes, zij van de zogenaamde zwangerschap, heb ik zicht. Of beter gezegd, ik heb zicht op haar afgezakte trainingsbroek en het soort tatoeage waarvan ik me eens heb laten vertellen dat het in de volksmond zeer treffend omschreven wordt met de term aarsgewei.
“…dus ik zeg, ik zeg Tiffany, as je je der nie dermee had willen bemoeien, had je der je goon derbuiten moeten houwe, en je bek moeten houwe, sna’k bedoel?”
“Yeah totally. Maar eej zullen we niet gewoon dáár…kbedoel, as die fokking conducteur komt hebben we straks een fokking boete.”
“Waaneejoh chick, kzeg goon dak zwanger ben.”
Na twee stations komt die fokking conducteur. Het aarsgewei-uithangbord heeft ineens de spraakzaamheid van haar niet-bestaande ongeboren kind. Miss Big Mac weet nog te stamelen dat er geen zitplaats meer was in de tweede klas, en weet dit ook nog eens te doen zonder fokking gebruik van fokking bijvoeglijke naamwoorden.
“Nu is er wel plek,” zegt de conducteur en het vijftal druipt zonder protesteren af naar een andere coupé. “Prettige zwangerschap,” zeg ik nog vriendelijk in hun voorbijgaan. Aan goede manieren ontbreekt het mij niet. En aan rust in de trein nu gelukkig ook niet meer.