Liekerair

Halsoverkop spring ik mijn bed uit, schiet het in mijn rug, stuif ik naar de gang en neem ik vlak na de derde keer rinkelen de telefoon op. Een recordtijd: Wakker worden bij de eerste keer dat het onding overgaat en hem een paar seconden later al op kunnen nemen. Zo slaperig mogelijk geeuw ik mijn naam, in een poging de ruwe rustverstoorder eens goed te laten merken dat hij of zij me wakker gebeld heeft en beter behoedzaam kan zijn. Op een of andere manier werkt dit dus altijd averechts. Mijn humeur is omgekeerd evenredig aan dat van de wakkerbeller aan de andere kant van de lijn.
“Góéiémórgén, met Leen van Nuon!” Hoedt u maar als iemand die zich aan u presenteert via een apparaat met het voorvoegsel ‘tele-’ de naam Leen draagt. Leen van Frisia maakte meermaals dat ik – en met mij alle andere Nederlanders zonder behoefte opgelicht te worden - een steen door de televisie wilde smijten. Of iets zwaarders er doorheen slingeren. Of simpelweg een worp wagen met het apparaat zelf. Leen van Nuon maakt al vóór hij een voorstel gedaan heeft en zichzelf alleen nog maar voorstelt, dat ik de telefoon wil vermorzelen zoals ik de Baron uit Bassie en Adriaan vroeger opvoedkundig onverantwoord vaak heb zien doen. Drommels, drommels, drommels.
Graag zou ik Leen toesnauwen dat hij met zijn bedrijfje mijn verwerving van goedkope persoonlijke energie plomp onderbroken heeft, maar dat doe ik niet. Ik draai het standaard riedeltje af: Ik zeg meneer Leen dat hij waarschijnlijk mijn moeder moet hebben, nee die is niet thuis, ja probeert u het vanavond nog maar eens. “Dan probeer ik het vanavond nog maar eens. En jij, een zeer goede dag verder nog!”
Dag Leen, dankuwel, maar dat ‘goede’ gaat niet meer lukken vandaag. Zie, meestal plaats ik mijn twee voeten precies tegelijk op de grond bij het opstaan, dan kan ik nooit met het verkeerde been uit bed stappen, maar in mijn haast de telefoon op te nemen is dit ritueel er bij ingeschoten. Een slecht begin is een halve dag verpest.

Ik trek de stekker van de telefoon uit het stopcontact en kruip terug onder mijn dekbed. Dat is pas energetisch verantwoord.