Liekerair

Nobel als ik ben knijp ik met alle kracht die mijn gesterkte gitaarhand in zich heeft vol in de linkerhandrem om een suïcidale eend te redden. Het waterdier was de kroosloze klotesloten waarschijnlijk zat en stortte zich zonder pardon voor mijn fiets. Dat deze adequate ingreep om mijn voorwiel abrupt te doen stoppen met draaien eerder een reflex is dan een uiting van dierenliefde, doet er even niet toe. Het doet er ook even niet toe dat ik deze kwaker kennis laat maken met een bescheiden deel van mijn scheldwoordenrepertoire, wat er toe doet is dat ik met gevaar voor eigen leven voorkomen heb dat het dierenambulancepersoneel zijn theepauze moet onderbreken.
Natuurlijk weet ik dat het niet tactisch is slechts één rem te gebruiken als je een kleine vlucht over je stuur heen wilt voorkomen, maar ik kon niet anders: In mijn rechterhand droeg ik opgerolde versies van The Beatles en Jimi Hendrix en ik was op weg naar het nieuwe huis om deze posters daar op mijn kamerdeur te plakken.
De eend doet of er niks gebeurd is en waggelt weer op zijn gemak de bosjes in, wachtend op de volgende fietser die hij onaangenaam kan verrassen. Ik inspecteer de stand van schade. Ikzelf? Paar schrammetjes en een blauwe plek. Fiets? Werkt nog. Jimi? Geen centje pijn. Alleen John Lennon heeft een vouwtje dwars door zijn hoofd opgelopen. Toch sneu, het is altijd John die het slachtoffer wordt van gewelddadige gekken die je pad ongevraagd kruisen. Maarja, Ringo staat nu eenmaal minder prominent op de poster dus de kans dat de drummer een knal zou krijgen was dan ook aanzienlijk kleiner.

Na enkele minuten gepruts met spul dat minder goed aan deuren blijft kleven dan de verpakking van deze posterplakkertjes belooft, is mijn taak volbracht. “Ik heb Jimi Hendrix opgehangen!”, ik geef toe dat het wellicht wat luguber of ronduit geschift klinkt, helemaal gezien het feit dat de beste man al bijna 38 jaar dood is.

Op de terugweg rem ik preventief alvast wat af op de plek waar Alfred of Donald, of welke naam je het beestje ook wilt geven, langs de weg lag te loeren. Geen eendenveer meer te bekennen. Wel hoor ik onheilspellende geluiden vanaf het schoolplein dat grenst aan het fietspad. De bron is gemakkelijk te vinden: Een lokale hangjongere houdt zich onder het oog van zijn stoere vriendjes bezig met het in elkaar trappen van een weerloze prullenbak. Ik haal mijn handen van de rem en trap snel een stukje door. Één kantje boord net niet eendenmoord en twee ophangingen lijken me wel genoeg gewelddadige situaties om binnen een half uur in verzeild te raken.