Het is vrijdagavond en ik heb half Rosmalen weer opgeschrikt door met mijn duidelijk hoorbaar rollende tas van de trein uit Nijmegen naar het huis van mijn moeder te wandelen. Als ik de straat in sjok, waarbij ik uitgeput door mijn wandeling meermaals onder de voet gelopen wordt door mijn eigen koffer, passeer ik de buurvrouw, die een blik werpt op mijn tas. “Oh jee, wat moet je nu met je was?” Mijn moeder zit dit weekend in Parijs. Wat ik nu moet met de was? Puh! Fijne was, 30 graden, normaal, hoogst mogelijke toerental; wasmiddel plus wasverzachter – dat meen ik me te herinneren als de noodzakelijke kennis voor de was die ik wil draaien. Ik stort mijn tas leeg in de trommel en druk op wat knopjes. Perfect. Voor ik … Read entire article »

“Het heerst.” Ik voel mij alsof ik niet voor zeventig procent uit water besta, maar voor zeventig procent uit slijm. Het stukje huid tussen mijn neus en mond is veranderd in een schraal slagveld dat er vergeefs om schreeuwt met rust gelaten te worden door tissues en zakdoekjes. Ik peins erover een open brief op te stellen waarin ik de vraag opwerp waarom de medische wetenschap zich bezighoudt met de mogelijkheid tot het invriezen van eicellen, wanneer het gros van de mensheid meer baat zou hebben bij het ontwikkelen van een methode om tijdelijk je tot in iedere holte ontstoken hoofd van je lichaam af te laten schroeven. Ik lijd, en iedereen zegt “het heerst”.    Het is een in alle opzichten interessante uitspraak. Wat heerst er precies? Hoe erg heerst het … Read entire article »